ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ

ನನ್ನ ಅಂಗೈ ಬಿಸಿಗೆ ನಿನ್ನ ಅಂಗೈಯ ಮಿದು ಬೆರೆತಾಗ ಧನ್ಯತೆಗೆ ರೋಮಾಂಚನ! ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರಕೆ ಹರ್ಷ ತರುವ ತಲ್ಲೀನತೆಗೆ ಎದೆಯಾಳದೊಳಗೊಂದು ಭೂಕಂಪನ!

ಅರಿಶಿನದ ಬೊಟ್ಟು ಕದಪಿನಲಿ ತೊಟ್ಟು ನಾಚುಗಲ್ಲಕೆ ತುಂಬಿ ಕೆಂಪನಿಷ್ಟು ಕನ್ನಡತಿಯಿವಳು ನನ್ನೊಡತಿ ಬಹಳು ಸಪ್ರೇಮ ಕಲರವಕೆ ನೆಪವಿದಿಷ್ಟು

ನಿನ್ನ ಕಾಣಲು ದೇಶ ದೇಶವ -ನಲೆದು, ಓದಿದೆ ಕೋಶವ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಯಾವ ವೇಷವ ಧರಿಸಿ ಬರುವೆಯೊ ಕೇಶವ?

ಶಾಲ್ಮಲೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನವಳೊಡನೆ ಅಲೆವ ಜಾಗವೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮಶಾಲೆ ಈ ಮಲೆಯ ನಾಡಿನಲ್ಲವಳು ಸಂಪಿಗೆಯಂತೆ ಸಹಪಾಠಿ ನನ್ನವಳು ಸ್ನೇಹಶೀಲೆ

ಉಂಡು ಮಲಗುವ ವೇಳೆ ಜಗಳ ಮುಗಿಯುವುದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಬಾರಿಯು ಸತ್ಯವಲ್ಲ ಕೇಳಿ! ರಾಯರಿಗು ಪದುಮಳಿಗು ಯುದ್ಧವೇ ನಡೆದಿತ್ತು - 'ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಯಾರು ಹಾಕುವರು ಕೀಲಿ?'

ತಾರಸಿಯ ಕೆಳಗಡೆಗೆ ಪೇರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಪ್ರೇಯಸಿಯೆ, ನಾ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳನು ತೋರಿಸುವೆ ಬೇಸರವ ತೀರಿಸಲು ಬರೆಯುತ್ತ ಸೇರಿಸಿರುವಾ ಸರಸಗೀತೆಗಳನು

ದಾರಿ ಕವಲೊಡೆದಲ್ಲಿ ಬಲರಸ್ತೆಯವಳ ಮನೆ ಮರದಿ ತೂಗುವ ಫಲಕ - 'ಸಂಪಿಗೆಮನೆ' ಎಡರಸ್ತೆಯಲಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದರೂ ಸರಿಯೇನೆ ಕಾಣುವುದು ನಿಮಗೆನ್ನ ತಂಪಿನಮನೆ!

ಅವಳ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲಂದು ಯಾವುದೊ ಹಬ್ಬ ಬೇಗ ಹೋದವರಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ.. ಕೆಲಸ ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ, ನನ್ನವಳು ಕರೆದಾಗ ನೆರವಾಗಬಹುದಲ್ಲ, ಹೋಗಿ ಬೇಗ!

ಕವಿದ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು, ಸುತ್ತ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು ಗೆಳತಿ, ನಿನ್ನೀ ಕಣ್ಣು ಹೊಳೆಯುತಿತ್ತು! ನಿನ್ನ ಸೋಕುತ್ತಿದ್ದ ತಂಗಾಳಿ ಬರುವಾಗ ಸಂಪಿಗೆಯ ಘಮವಿಷ್ಟು ಬೆರೆಯುತಿತ್ತು!

ಊರ ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಹಣ್ಣು ಸಂಪಿಗೆ ಮರವು ನನ್ನ ಪ್ರೇಮಕೆ ದೇವರಿತ್ತ ವರವು! ಹಣ್ಣು ಕೊಯ್ಯಲು ಬರುವ ನನ್ನವಳ ಹಾದಿಯಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕೂತಿರುವೆ, ಕಾದು ಬರವು!

'ನಗು ಚೆಲುವೆ' ಎಂದಾಗ ಮೂಗು ಮುರಿಯುತ್ತಾಳೆ ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರಿದರು ಚಂದ ಅವಳು / ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಹಲ್ಲು ಗಿಂಜುತ್ತಾಳೆ ಆಗಾಗ ಇದ್ದದ್ದೆ ಇಂಥ ಗೋಳು //

ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ, ಒಳತೆಕ್ಕೆ ಸನಿಹಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ನಾನು ಸರಿವೆ; 'ದೂರ'ದಿರು ನನ್ನನ್ನು, ಉದ್ದೇಶವೇನಿಲ್ಲ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವೆ, ನನಗಿಲ್ಲ ಪರಿವೆ !

ಮತ್ತೆ ಪತ್ತೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಎತ್ತ ಹೋದೆ ಗೆಳತೀ? ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹುಡುಕಿ ಸೋತೆ ಇತ್ತ ಬಾರೆ ಒಡತೀ..

ನಿನ್ನ ಮನದುರಿ ಮನಕೆ ಮಾಧುರಿ- ಯಾಯ್ತು ವಿರಹದ ಬರಹದಿ / ಹೃದಯದೊಳ ಪ್ರಾಚೀನ ಪ್ರೇಮಕೆ ದೊಂದಿ ಬೆಳಗುವ ತರಹದಿ //

ಎದೆಯ ಗುಡಿಯಲಿ ರಾಮದೇವರ ಭರತ ಹೊತ್ತನು ಅವಿರತ / ತನ್ನ ಎದೆಯಲೆ ರಾಮ ಮಂದಿರ ಹೊತ್ತು ಮೆರೆವುದು ಭಾರತ //

ನೀ ಕೊಡದ ಪ್ರೀತಿಯನು ಪಡೆದುಕೊಂಬುದೆ ಚಂದ ನೀ ಕೊಡದ ಮುತ್ತು ರುಚಿಯು / ನನ್ನ ನೋಡದ ನಿನ್ನ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳೆ ಮುದ್ದು ನಾಚದಂತಿವೆ ನಾಚಿಯು //

ಹೊಳೆದಂಡೆ ಮೇಲೆ ಹಳೆ ಬಂಡೆ ಬದಿಗೆ ಎಳೆ ದುಂಡು ಮೊಲ್ಲೆ ಬಳ್ಳಿ ; ಬಳಿ ಕಂಡೆನವಳ ಸುಳಿ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಹೊಳೆವ ಮಿಂಚುಬಳ್ಳಿ //

ಅಪ್ಪೇಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯ ತಾ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಯಿಂದ / ತುಪ್ಪದ ಜೊತೆ ಹೋಳಿಗೆ ಡಬ್ಬಿಯ ತಾ ತಪ್ಪದೆ ಮರೆವಿಂದ //

ಬರಿಗೆನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸೆನು ನಿನ್ನ ತವರೂರು ಕರೆಯುವಾಗ; ಮುತ್ತೊಂದ ಕೊಡದೆ ಒಣಗಿರುವ ತುಟಿಯ ತೋರಿಸೆನು ಕಳಿಸುವಾಗ //

ಮಬ್ಬು ಹರಿಯಿತು ಹಬ್ಬವಾಯಿತು ನಿಬ್ಬೆರಗು! ನೀ ಕಾಣಲು! ಅಬ್ಬರದಿ ಮನವನ್ನು ತಬ್ಬಿತು ಹೆಬ್ಬಯಕೆಯಲೆಯಲೆಗಳು...

ಅವಳ ಮುಖ ಚಂದಿರನ ಕೆಳತುಟಿಯ ದಂಡೆಯಲಿ ಜೊನ್ನ ಜೇನಿನ ನಿಧಿಯ ಹುಡುಕಲೆಂದು / ನೂರಾರು ಮುತ್ತುಗಳ ವೆಚ್ಚದಲಿ ಯೋಜಿಸಿದೆ ಚಂದ್ರಯಾನವನೊಮ್ಮೆ ಮಾಡಲೆಂದು //

ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿವಸ ಕಾಯುತ್ತ ಕೂತಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ ನನ್ನವಳ ಹಾರೈಕೆಯು / ಮರೆಯಲಾರಳು ಅವಳು, ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಿರದೆ ಮಲಗಿರಲು ಬಹುದು, ನಡೆದಾರೈಕೆಯು //

ಅವಳೆನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮೂರು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಆಮೇಲೆ ಮಾತಿಲ್ಲ; ಪತ್ರವಿಲ್ಲ / ಬೀದಿಯಲಿ ಹತ್ತುಸಲ ತಿರುಗಿದರು ಕಂಡಿಲ್ಲ ಕಾಲೇಜು ಬಳಿಯಲ್ಲು ಪತ್ತೆಯಿಲ್ಲ //

ಒಂಭತ್ತು ದಿನಗಳಿಗೆ ಒಂಭತ್ತು ಬಣ್ಣಗಳು ಹತ್ತು ಸೀರೆಗಳೆನಗೆ ಬೇಕೆಂದಳು / ಈ ದಿನದ ಗಳಿಕೆಯೂ, ತಿಂಗಳಿನ ಉಳಿಕೆಯೂ ಖಾಲಿಯಾಗುವುದೆನಲು ಬಲು ನೊಂದಳು //

ನಿನ್ನ ನಂಬಿಸಿ, ಅಂದು ಹೊಂಬಿಸಿ- ಲಲ್ಲಿ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಚುಂಬಿಸಿ ; ನಿನ್ನ ಗಲ್ಲಕೆ ರಂಗು ತುಂಬಿಸಿ- ಬಿಟ್ಟೆ, ಪ್ರೇಮವ ಬಿಂಬಿಸಿ !

ಚಣಚಣವು ಈ ಚರಣಗಳು ಚಾರಣವ ಗೈಯುತ ಮೆರೆಯಲಿ.. ನಯನಗಳು ನವವಿಪಿನಪರ್ವತ ಕಂಡು, ಮೈಮನ ಮರೆಯಲಿ..

ಚದುರಿದ ತುಟಿಯಿಂದುದುರಿವೆ ನೋಡೇ ಲಾಸ್ಯದ ಮುತ್ತುಗಳು ! ಬಗೆಬಗೆ ಹೂಗಳು ಈ ನಗುವಿಗೆ ಪರಿ- ಹಾಸ್ಯದ ವಸ್ತುಗಳು !

ಮಗ್ಗುಲಲಿ ಮಧುಮಂಚ, ಘಮಘಮಿಪ ಲಾವಂಚ ತಿಂಗಳಿನ ತಿಳಿರಾತ್ರಿ, ಸಂಕೋಚ ಕೊಂಚ / ರಸಗವಳ ನನ್ನವಳ ಆ ದವಳ ಮೈಕಾಂತಿ ಅವಳೊಲವ ಕುಕಿಲಿನಲಿ ನನಗಿಹುದು ಶಾಂತಿ //

ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಹೊಳೆಯ ಹರಿಸಿದೆ ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿದೆ ನನ್ನಲಿ! ಎಳೆಯ ಮನವನು ಸೆಳೆಯತೊಡಗಿದೆ ಮಳೆಯ ಸುರಿಸಿದೆ ಮನದಲಿ!

ಮಳಲ ಮೇಲೆ ಅಳಲ ಬರೆದು ಬಳಲಿದವಳು ರಾಧಿಕೆ / ಕೊಳಲಾಗಲು ತೊಳಲಾಡಿದ ಬಿಳಲಿನಂತ ಗೋಪಿಕೆ //

ಕಿವಿತುದಿಯ ಕುಂಚಿಕೆಗೆ ಹೊಂಚಿಕೆಯ ಹಾಕುತಿಹೆ ನಾಚಿಕೆಯ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು, ನನ್ನ ಬಾಲೆ! ಕೊಂಚ ಕರುಣಿಸು, ಝುಮಕಿ ಗೊಂಚಲಿನ ಕುಂಚವನು ಸಂಚಲಿಸು ಕಾದೆನ್ನ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ!

ಆ ಕೊಳಲ ದನಿಗೆ, ತನ್ನೆಳಲು, ಧುನಿಗೆ ಮನಸೋತು ಕೂತವಳಿಗೆ ; ನವಿಲುಗರಿಯಂಥ ನವಿರಾದ ಕಣ್ಣು ನಿರ್ಮಮದ ಭಾವವೊಳಗೆ !!

ಯಾಕಿದೀತರ ಪ್ರೇಮಕಾತರ ಕಾಡುತಿಹುದು ನಿರಂತರ?! / ನೂರು ತರತರ ಭಾವ ಬಿತ್ತರ ಮಧುರ ಸ್ಮೃತಿಯು ಮಹತ್ತರ.. //

ತನಿವೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ಇನಿಯಳೆಳೆ ತನುವ ತನಿಖೆ ಮಾಡುವೆನು ಹನಿ ಜೇನಿಗಾಗಿ / ಸನಿಸನಿಹ ಸೆಳೆದು, ಮನಧುನಿಯ ತುಂಬ ಇನಿದನಿಯ ಪ್ರಣಯ ಗೀತೆ ಹಾಡಿ //

ಕಣ್ಣ ಚಿಟ್ಟೆಗೆ ರೆಪ್ಪೆ ರೆಕ್ಕೆಯು ನಿನ್ನ ವದನವೆ ಕುಸುಮವು ಅಧರ ಮಕರಂದಕ್ಕೆ 'ಮುತ್ತಿಡೊ' ಸುಖಕೆ ಸ್ವರ್ಗವು ಅಸಮವು

ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣೆಳೆವಾಗ ಕೋಣೆಯೊಳು ಕಾಲಿಟ್ಟು ಬಯಕೆ ಬತ್ತಿಗೆ ಕಿಡಿಯ ಹಚ್ಚುತಾಳೆ / ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲಿ ಕೆಲಸ ಬಾಕಿಯಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತ ಉರಿಗೆ ತುಪ್ಪವನಿಷ್ಟು ಸುರಿಯುತಾಳೆ //

ನಿನ್ನ ತಾವವಿರುವ ತೇವ- ಗೊಂಡ ತುಟಿಯ ಹೂವ ಹೇಗೆ ಕಾವನಿಟ್ಟು ಜೀವ ತುಂಬಲಿ ಈ ಜಾವ ?!

ಕಾರ್ತೀಕ ಸಂಜೆಯಲಿ ತಾರೆಗಳ ಬೆಳಕಿನಲಿ ನನ್ನೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಜೊತೆ ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆ ! ಮನೆಬಂದ ತಾಯಿಯೊಡ ಮರಿಹಕ್ಕಿ ಮಾತಾಡೊ ತಂಪಾದ ಹೊತ್ತಿನಲಿ ಅವಳ ಲಜ್ಜೆ !

ತುಟಿಯ ಅಂಚಿನ ನಗೆಯ ಮಿಂಚಿನ ಸೇಚನಕೆ ಬೆರಗಾದೆನು! ಕಣ್ಣು ಕಾಂಚನ! ನಿನ್ನ ಕಂಚಿನ ಸ್ವರಕೆ ನಾ ಮರುಳಾದೆನು...

ತಿರುಗಿ ಚೆಲುಮೊಗ ತೋರಿ, ಸುರಗಿಗಂಪನು ಬೀರಿ ಹತ್ತಿರದಿ ನೀ ಬಂದು ನಿಂತ ಸಮಯ; ಬೆರಗಿನಿಂದಲಿ ಬೆದರಿ, ಹೊರಗಿನಿಂದಲು ಬೆವರಿ ನಿಂತರೂ ಆ ಘಳಿಗೆ ಸಂತಸಮಯ!

ನಿನ್ನೊಂದು ಮುತ್ತಿಗೆನ್ನೆರಡು ಮುತ್ತು ಕೊಡುವಾಸೆಯೊಂದ ಹೊತ್ತು ಹತ್ತಿರಕೆ ಬಂದರತ್ತ ತುಂಬಿತ್ತು ಚಿತ್ತ ಸೆಳೆವಂಥ ಮತ್ತು

ನುಂಪುಗಲ್ಲದ, ಕಂಪುಚೆಲ್ಲಿದ, ಮೊಗದ ಮೋಹಕ ಚಹರೆಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮದ ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟುತ ನಾನೆ ನಿಲ್ಲುವೆ ಪಹರೆಗೆ

ಅಮ್ಮ! ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಡಬೇಡವೆ ನೆಮ್ಮದಿಯೆ ಇಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ದಮ್ಮಯ! ಕಾಣು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಮ್ಮು ನನಗಿಲ್ಲ

ಕರುಳನಿರಿಯುವ ದುಗುಡವೆಲ್ಲವು ಸಾಂದ್ರವಾಯಿತು ರಾಗದಿ ತಾಯೆ ನಿನ್ನಳು ನನ್ನ ಮಲಗಿಸೆ ಲಾಲಿಯಾಯಿತು ಬೇಗುದಿ...

ಪ್ರಖರ ಪ್ರೇಮದ ನಿಖರ ಶೈಲದ ಶಿಖರವನೇರಿದ ನಾವ್ಗಳು ಸುಖ ರಥದಿ ಸಖಿ ಸಖರು, ಮನ್ಮಥ- ಮುಖ ರವಿ ವಿಕಸಿತ ಸುಮಗಳು

ಪ್ರಮದೆ, ಪ್ರೇಮದೆ ಕಟ್ಟುವ ನೀ ಬಾ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತಿನ ಪದಬಂಧ ; ಒಲವೆ, ಚೆಲುವನು ಚೆಲ್ಲುತ ನೀ ಬಾ ಬಿಗಿಯಾಗಲಿ ನಮ್ಮನುಬಂಧ !

ಎನಿತು ಸುಖವೆ! ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ತೋಳ ತೆಕ್ಕೆಗೆ! ಎಂತು ಸಖಿಯೆ, ತಂದೆ ಬಲವ ನನ್ನ ಬಾಳ ರೆಕ್ಕೆಗೆ!

ಮೀನಲೋಚನೆ!, ಕುಸುಮಕಕಂಗಳ ಮಿಟುಕಿ ಕಾಡಲುಬೇಡವೇ ಕೆಂಪುಗೆನ್ನೆಯ ಮುದ್ದುಗಲ್ಲವ ತೋರಿ ಕೆರಳಿಸಬೇಡವೇ…

ಚಂದ್ರದರ್ಶನವಾದ ಕ್ಷಣದಲಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಸುರಿಮಳೆ ; ನಿನ್ನ ಕಂಗಳ ತಿಂಗಳಲಿ ತಂ- ಪಾಯಿತೆನ್ನೆದೆ, ಕೋಮಲೆ !

ಕಾಂತೆ! ಹೃದಯಾಕ್ರಾಂತೆ! ಶಾಂತೆಯೆ ದಂತಕಾಂತಿಯ ರೂಪಸಿ! ನಿಂತೆ ನನ್ನೆದೆ ಪ್ರಾಂತದಲಿ ಸಂ- ತಸದ ಕ್ರಾಂತಿಯ ರೂಪಿಸಿ!

ಜನುಮ ಜನುಮದ ಸ್ಮೃತಿವಿಲಾಸದ ರಾಗ ನಿನ್ನಡಿಗರ್ಪಣೆ… ಜನನಿ! ತನುಮನ ಭವದಿ ಭವಿಸುವ ಭಾವ ಕುಸುಮದೊಳರ್ಚನೆ

ನಿನ್ನ ಸಂಧಿಸಿ ಬಾಹು ಬಂಧಿಸಿ ಕಣ್ಣ ಮೇಗಡೆ ಚುಂಬಿಸಿ ಮೊಗದ ಕಾಂತಿಯ ಸಾಲ ಪಡೆಯುವೆ ಕೆನ್ನೆ ಕೆನ್ನೆಯ ಸೇರಿಸಿ

ನನ್ನೆಡೆಗೆ ನೋಡಿ ಮುಂಗುರುಳ ತೀಡಿ ನೀ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆಯಬೇಡ ಆ ಹಾಲಗೆನ್ನೆ ಬಿರಿವಂತೆ ನನ್ನೆ ನೋಡಿ ನಗೆಯಾಡಬೇಡ

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ಭಾವಕ್ಕೊದಗುವೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳು?! ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ ನಿನ್ನಲೆ ತೇಲಾಡುವೆ ನೀನೆ ನನ್ನ ಬಾಳು

ಕಡಲಗಾತ್ರದ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪ ನಿತ್ಯವು ಉಣ್ಣುವೆ ತಾಯೆ ನಿನ್ನದೆ ಹೆಸರನುಸುರುತ ನೋವಿನಲು ನಗೆ ಬೀರುವೆ

ಮಂದಹಾಸವದಂದ! ಭ್ರೂವಿಲಾಸದ ಚಂದ! ಚೆಲುವೆ ಚುಂಬನಕೊಲಿಯೆ, ಮಾತು ಮಂದ | ಅಂದಗಾತಿಯು ತಂದ ನಲ್ಮೆಶಶಿಬೆಳಕಿಂದ ಸುಂದರಾಹ್ಲಾದ, ಎದೆಗೊಲವ ಬಂಧ! ||

ಅನವರತ ನಿನ್ನ ಕನವರಿಕೆ ಚಿನ್ನ, ಮನಭರಿತ ಒಲವಜಲ ನೀ ಬಳಿಬರುತ ನನ್ನ ಸೆಳೆವಂಥ ಕಣ್ಣ ಮುದ್ದಿಸುವೆ ಸುಮ್ಮನಿರು ನೀ

ತಪ್ತ ನನ್ನನು ತೃಪ್ತನಾಗಿಸು ಬೀಸು ಒಲವಿನ ಚಾಮರ ನೊಂದ ಚಾದಗೆ ಬೆಂದ ಕೇದಗೆ ನಾನು ಕಾದಿಹ ಮಾಮರ

ನಯನಸಾಗರ ಬಯಕೆಯಾಗರ ನಿನ್ನ ನಿಲುವು ವಿಹಂಗಮ ವದನ ಸುಂದರ ಮದನ ಮಂದಿರ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಗಮ?!

ನಲ್ನುಡಿಯೆನ್ನುವ ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗಡೆ ಕಾವ್ಯದ ಬಿಂಬವು ಮೂಡುತಿರೆ ಅತಿಶಯ ಚಂದಕೆ ಮನ ಬೆರಗಾಯಿತು ಬಲುಸುಂದರ ಕನ್ನಡದ ತಿರೆ

ಬಡ ಜೋಗಿ ನನ್ನೆದೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲನು ಸಾಗಿ ಬಾ, ನನ್ನ ತಾಯೀ ತಡವಿರದೆ ಮಮತೆಯಾ ತೊಟ್ಟಿಲನು ತೂಗಿ ಬಾ, ಪ್ರೇಮದಾಯೀ || ಕಂದನೆದೆಗುಂದದಂತಿಂದು ಚಂದದಿ ಬಂದು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿರದಂತೆ, ಕರುಳ ಬಂಧು!

ಇರುಳು ಉರುಳಿದೆ, ತರಳೆ ನಿನ್ನಯ ಮರುಳುಗೊಳಿಸುವ ಸನ್ನಿಧಿ! ಕುರುಳು ಹೊರಳಿದೆ, ಅರಳು ಮೊಗದಲಿ ಮಧುರ ಅಧರದ ಮಧುನಿಧಿ!

ಮರಳಿ ಮರಳಿ ಮುರಳಿ ಲಹರಿ ಯಮುನೆ ಕಟಿಯ ತಟಿಯಲಿ! ಅರಳಿ ಅರಳಿ ಬಿರಿವ ನಗೆಯು ಚೆಲುವೆ ರಾಧೆ ತುಟಿಯಲಿ!

ಜೋಯಿಸರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಶಬ್ಧ ಕೋಣೆಯಲಿ ಯಾವುದೋ ಗುಂಗಿನಲಿ ಕುಳಿತಳಾಕೆ ಬಂದಾಗ ತುಂಬಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಈಗಿಲ್ಲ ಕಾಲ ಸರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ?

ಬಾಡುಮೊಗವದು ಯಾಕೆ ಚೆಲುವೆಯೆ ನೀಡಲಾರೆನೆ ನೀಳ ಸೀತೆಯ ದಂಡೆಯನು ಕೊಯ್ತಂದು ಮುಡಿಯಲಿ ಮುಡಿಸಿಬಿಡುವೆನು ನಾ ನೋಡು ಹೂವನು, ಅದರ ಪರಿಯಲಿ

ಭೀತಜನಭಯಹಾರಿ, ಮಾತೆ, ಸಂ- ಪ್ರೀತೆ, ಸತತ ಸುಹಾಸಿನಿ ಆರ್ತಭಕ್ತೋದ್ಧಾರಿ, ದೇವಿ, ಸಂ- ಗೀತಗಾಯನನಂದಿನಿ

ಪ್ರಣಯ ಮೇದಿನಿ ಹೃದಯ ಮೋದಿನಿ ಎಷ್ಟು ಮೃದು ನಿನ್ನಿನಿದನಿ! ಭಾವ ಸ್ಪಂದಿನಿ ಚಿತ್ತ ಮೋಹಿನಿ ನೀನೆ ಮನವನಗಾಮಿನಿ!

ಖಾಲಿ ಜೋಳಿಗೆ ಹೊತ್ತ ಬಾಳಿಗೆ ನೆನಪೆ ಎದೆಮನೆ ಮಾಳಿಗೆ ನೀನು ನಗುತಲಿ ಬಂದ ವೇಳೆಗೆ ತಿಂದ ತುತ್ತೂ ಹೋಳಿಗೆ

ಕಣ್ಣ ಕಾಡಿಗೆ ಎನಿತು ಕಾಡಿದೆ! ನನ್ನೊಳಾಸೆಯ ಸೇಚನ ಕಂಡ ಕನಸಲು ಅವಳ ಹಾಡಿದೆ ಅಷ್ಟು ಸೆಳೆಯುವ ಲೋಚನ

ಗೋಪೀ ಹಕ್ಕಿಯ ಉದಯರಾಗದುದಕಾಭ್ಯಂಜನವ ಮುಗಿಸುತಲಿ ತಾ ಬಾನ್ಪುರುಷನ ರಕ್ತಾಕ್ಷಿಯೋಳುದಿಸಿ ಕೆಂಬಣ್ಣದಲ್ಮೆರೆವ ರವಿಯೇ ಜೇನ್ಬಿಸಿಲಿನ ಬೆಳಗನ್ನು ಹೊತ್ತು ಭುವಿಗವತರಿಸುತಲಿ ಮಾಧುರ್ಯದಿಂ ಸಾನಂದದಿ ಅಂಧತೆಯ ಕಳೆವ ರವಿಯೇ ಶುಭಸುಪ್ರಭಾತ ನಿನಗೆ..

ಲವಲವಿಕೆ ಮೈವೆತ್ತಿ ಮಮತೆ ತಾ ಮರುಹುಟ್ಟಿ ತಳೆದ ತಾಯಿಯ ರೂಪ ಅವಳು ತಾನೇ ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ಹೊಳಪು, ಮಂದಹಾಸವು ನಿರತ ಅವಳ ವಾತ್ಸಲ್ಯಕ್ಕೆ ಸೋತೆ ನಾನೇ

ಪಸುಳೆವಿಸಿಲಲಿ ಪಕಳೆ ಅರಳಿದೆ ಕೋಮಲವು ಕಮಲದ ದಳ! ತಬ್ಬಿದಿಬ್ಬನಿ ಮುತ್ತಿನೊಡವೆಯು ಮುತ್ತುತಿದೆ ಹೂ ದಳಗಳ!

ಎನಿತೊ ನೆಪದಲಿ ಇನಿತು ಗೀಚಲು ಕವನಕುಸುಮದ ವಿರಚನೆ ಬರೆದ ಸಾಲಲಿ ತಳೆದ ಮನದುಲಿ ಕಹಿಯ ನೆನಪ ವಿಮೋಚನೆ

(ನಿಮ್ಮ ಶ್ಯಾಮಸ್ಮರಣೆ ಸರಣಿ ಕವನವೋದಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ ‘ಈ ಭಕ್ತಿಗೆ ಒಲಿದುಬಿಡಲು ನನಗೆ ಸಿಗನು ಕಣ್ಮಣಿ’

ಕರದಿ ಸ್ಫುರಿಸಿದ ಪ್ರೇಮದಮೃತವು ಹರಿಯಿತೊಲವಿನ ಹೊಳೆಯೊಲು ಚರಮ ಸೀಮೆಯ ಅಮರ ಪ್ರೇಮವು ಬೆರೆಯಿತೀ ತನುಮನದೊಳು

ಹರಿ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯಲಿ ಬರಿಬಾಳು ಅರಳೀತು ಸುರಿದೀತು ಸಿರಿಯ ಸುಧೆಯು ಬಿರಿದ ಒಡಕಿನ ಬಿದಿರಲೊಸರೀತು ಹೊಸ ರಾಗ ಮುರಳಿಲೋಲನೆ! ಮರಳಿ ಪೊರೆಯುವಾಗ

ಪಾರಿಜಾತದ ಗಂಧ, ಅರೆಚಂದ್ರ ಅರಳಿದ್ದ ಬೀರುತ್ತ ಒಂಚೂರು ಬೆಳ್ಳಿಬೆಳಕು ಸೂರು ಸೋರಲು ಬಾನ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ನಗಲು ಜೋರು ಮನದಲಿ ಮೆರೆವ ಆಸೆ ಝಲಕು

ಸೌಂದರ್ಯ ನಿನ್ನ ಕಾಲಾಳು ಚಿನ್ನ ಮಾಧುರ್ಯ ನಿನ್ನ ಸ್ವತ್ತು ಚಾತುರ್ಯ ನಿನ್ನ ಆಂತರ್ಯವನ್ನ ತುಂಬಿಹುದು ಎಲ್ಲ ಹೊತ್ತು

ಚೆಲುವೆ ನಿನ್ನ ಸಲುವಾಗಿಯೆ ಮನದಲಿಂದು ಚಳುವಳಿ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಒಲವ ತೋರಿ ಕೊಡುವೆಯೇನು ಬಳುವಳಿ?

ನಾಳೆಗಳ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಬದುಕಿಗೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪೇ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀನು ಸಿಗದಿಹ ದುಃಖ ಮರೆಸಲು ಸುಳ್ಳು ನಗುವಿನ ಧಾರಣೆ

ಖುದ್ದು ಮಾಧವನೆದ್ದು ಕಾಣುವ ಮುದ್ದು ಮನಸಿನ ಮಗುವಲಿ ಸಿದ್ಧಸಂತಸವಿತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ನಲಿವ ಮಗುವಿನ ನಗುವಲಿ….

ಎಷ್ಟು ಸುಟ್ಟರೇನು ಬಂತು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಮವ ಬಿಟ್ಟು ಬಾಳಲಿಕ್ಕೆ ಬಹುದೆ ಜಗದ ಸೃಷ್ಟಿ ನೇಮವ?

(ಮದುವೆಯಾಗಿ ತಿಂಗಳುಗಳಾಗಿವೆ ಅಷ್ಟೇ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದ ಐತನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಪೀಂಚಲು ಗುಡಿಸಲಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕಾದು, ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ…) ಸೋಗೆ ಹೊದೆಸಿದ ಮನೆಯೊಳಿಳಿದಿದೆ ಚಂದಿರನ ಬೆಳದಿಂಗಳು ಬಾಗಿಲಲಿ ಬರಕಾದು ಕುಳಿತಿವೆ

ಕಳೆದುದೆಲ್ಲವು ಕನಸ ರೂಪದಿ ಕಾಡುತಿದೆ ತಾ ಅನುದಿನ ಮನವು ನೆನೆಯಲು ಒಲಿದು ಬರುವುದೆ ಕಳೆದ ಕಾಲವು ಈದಿನ?!

ಕಣ್ಣಿನೊಳಗಿನ ಕಪ್ಪು ಚಂದ್ರಗೆ ಎಂಥ ಕಾಂತಿಯು, ನಲ್ಲೆಯೇ! ಬೆಳ್ಳಿ ಬೆಳಕನು ಅವನು ಬೀರಲು ಮನಕೆ ತಂಪಿದೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ! , ನಿನ್ನ

ಕೆನೆಯಂತ ಹೂಗೆನ್ನೆ, ಬಳಿಕರೆವ ಕಣ್ಸನ್ನೆ ನೆನೆನೆನೆದು ಕನಸಲ್ಲು ಕಂಡೆ ನಿನ್ನೇ! ಮಿನುಗೊ ಕಣ್ಣಿನ ಕನ್ನೆ, ಹಾಲುಮನಸಿನ ಚೆನ್ನೆ! ನಿನ್ನ ಹುಣ್ಣಿವೆನಗೆಗೆ ಕೊಡುವೆ ನನ್ನೇ!

ಹೊಂಬಿಸಿಲ ಸಂಜೆಯಲಿ ಹೊಳೆವ ಹೊಂಗೂದಲಿಗೆ ತೊಡಿಸಲೇ ಸಂಪಿಗೆಯ ಕೇಶಬಂಧಿ? ಸುಮವದನೆ, ಮಣಿಗಣ್ಣ ಇತ್ತ ಮಿಟುಕಿಸು ಒಮ್ಮೆ ದೃಷ್ಟಿಶರಕೆನ್ನೆದೆಯು ಛಿಂದಿ ಛಿಂದಿ...

ನಡೆವ ದಾರಿಯಲಿಂದು ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಕಂಡು ಮನದ ಕೋಟೆಗೆ ಅವಳ ನೆನಪ ದಂಡು ಸಂಪಿಗೆಯು ಮರುತಂದ ಹೂಹುಡುಗಿ ನೆನಪಲ್ಲೆ ದಿನವೆಲ್ಲ ಕಳೆದ ಈ ಮನಸು ಮೊಂಡು

ತಾಯಿ ಎಷ್ಟು ನೆನೆಯಲಿ ನಿನ್ನ! ಮಮ ಜನನೀ ನೆನೆದಷ್ಟೂ ನೆನೆಸುವೆ ನನ್ನ! ಯಾವ ಘಳಿಗೆಯೊಳಗೆ ಹೆತ್ತೆ

ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಹೊರಳಿಸುತಿ ಯಾಕ ನೀ ಮುನಿಸಿನಾಗ ಕಣ್ಣ? ಮುತ್ತಿನಂತ ಕಣ್ಣಿತ್ತ ಸರಿಸಿ ನೋಡೊಮ್ಮೆ ಎದೆಯ ಹುಣ್ಣ

ಶಾಲ್ಮಲೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಶ್ಯಾಮಲೆಯ ಸೀಮೆಯಲಿ ಕೋಮಲತೆ ಮೈವೆತ್ತು ಹುಟ್ಟಿದವಳು ನಿರ್ಮಲತೆ ನೋಟದಲಿ, ಸುಮಲತೆಯು ನಗುವಲ್ಲಿ ಈ ಮಲೆಯ ನಾಡಿನಲಿ ರಾಣಿಯಿವಳು

ಮಾಂಡೋವಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲೂ ಶಾಲ್ಮಲೆಯದೆ ಕನವರಿಕೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಡುಸಂಪಿಗೆ ನನ್ನದೆಂಬ ಮನವರಿಕೆ ಸಂಪಿಗೆಯಂಥಾ ಹುಡುಗಿಯ ಒಲವಿನ ಹುಚ್ಚೆನಗೆ ಅವಳ ಬಿಟ್ಟು ಜಗದ ಎಲ್ಲ ಸಿರಿಸುಖ ಹೆಚ್ಚೆನಗೆ

ತಗಾದೆ ತೆಗೆಯದಿರು ನೀ, ಯುಗಾದಿ ಬಂತೆಂದು ಹೊಸ ಸೀರೆ ಬೇಕೆಂದು, ನನ್ನ ಚಿನ್ನ! ಬೇಗುದಿಯು ಇದ್ದದ್ದೆ, ಒಗೆದ ಅಂಗಿಯ ಕಿಸೆಯು ಬರಿದಾಗಿ ನಗುತಿಹುದು, ನನ್ನ ರನ್ನ!

ಪೀತಪುತ್ಥಳಿಯಂಥವಳ ಬಳಿ ಪ್ರೀತಿ ಪರಿಮಳಪುಷ್ಪವರಳಿ ಛಾತಿ ಮೆರೆದಿದೆ ಮೋಹದಾ ಸುಳಿ, ಗೆಳತಿ ಮುತ್ತಿನ ಬಳುವಳಿ

ಬಹುವಿಶಾಲಳೀ ಭಾರತಿ ‘ಸರ್ವದಾ’ತೆ ಸುಸ್ಮಿತೆ ಧರ್ಮ ಧೈರ್ಯ ಸಿರಿಸಂಸ್ಕೃತಿ ಈ ಮಾತೆಯ ಅಸ್ಮಿತೆ! ।।

ಮಿನುಗುತಾರೆಯ ರಾತ್ರಿ, ಜಿನುಗುತಿರೆ ಪ್ರೇಮಮಧು ಗುನುಗುತಿಹೆ ಜೇನ್ದುಟಿಯ ಹುಡುಗಿ ಹೆಸರ ಹೂನಗೆಯ ಬೀರುವಳು, ಮನಗಿರಿಯ ನವಿಲವಳು ರಮಿಸಿ ಸಿಹಿಮುತ್ತಿಡಲು ನನಗವಸರ

ಗೋವಿರದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆ ದೂರದ ಮಾತು ಚೊಂಬು ಹಾಲಿಗೆ ಅಷ್ಟು ನೀರು ಬೆರೆತು ನೀರುಮಜ್ಜಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಚೂರು ಬೆಣ್ಣೆಯು ಕಾಣ- ಲದನು ತಿನ್ನುವ ನಾನು ಶ್ಯಾಮನಂತೆ! – ಕೃಷ್ಣ !

ಜಗವೆನ್ನ ಒಳಗಿರಲು ಭಗವಂತ ನಗುತಿರಲು ನನ್ನೊಳಗೆ ನೂರಾರು ರುದ್ರಲೀಲೆ ಗಿರಿಧರನೆ ನೀ ನಿಜದಿ ಕಂಡ ಲೀಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಎನ್ನೊಳಗೆ ಸಂಭವಿಸಿ ನಗೆಯ ಮಾಲೆ…

ಸಂಪ್ರೀತಿ ಸಮಪ್ರೀತಿ ತುಸುಸರಸ ಸಲ್ಲಾಪ ನನ್ನ ಮತ್ತವಳ ಬಳಿ ಒಲವಿನದೇ ಆಲಾಪ ಬೆಣ್ಣೆಗೆನ್ನೆಗೆ ಬಣ್ಣವೇರಿಸಲು ಮುತ್ತಿಡಲು ನಾಚುವಳು, ರಾತ್ರಿಯನು ನಾಚಿಸುವಳು

ಮುಕುಟದಲ್ಲಿಹ ಮಣಿಯು ಮಿರುಗಿ ತಾ ಮಿನುಗಿ ಇಂದುರೂಪದ ಗಂಧ ಮುಂದಲೆಯಲಂದದಲಿ ಮೆರೆಯೆ, ಗರಿಮಡಿ ಗರಿಮೆಯಿಂದಲಂಕರಿಸಿರಲು ಸೊಗದಿ ನಗೆ ಸೂಸಿರಲು ಮೊಗವು ಸುಪ್ರಸನ್ನತೆಗೆ

ಶಾಲ್ಮಲೆಯ ಮಡಿಲ ಸಂಪಿಗೆಹೂವೆ ಚೆಲುವೆ ಧಮನಿಗಳ ತುಂಬ ಜೇನ್ಹೊಳೆಯ ತಂದವಳೇ ನೆನೆಯೆ ಜಾಣೆಯೆ ನಿನ್ನ, ದಿನವೆಲ್ಲ ದಣಿವಿಲ್ಲ ಎದೆಯ ಕೋಣೆಗೆ ನಿನ್ನ ಬರವಿರದೆ ಸೊಗಸಿಲ್ಲ

ನೂರಾರು ಕವನಗಳ ಮಸಣವೆನ್ನೆದೆ ನೋಡು ಒಂದರಾ ಅಡಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಗೋರಿ ಮಸಣ ಮಾಲೀಕನಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ತನ್ನೊಡನೆ ಮಲಗಿರುವ ಗೋರಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೆಷ್ಟು…

ಎಂದಿಗೂ ಫಲನೀಡದಿರುವ ಹಾದಿಯೊಳೆನ್ನ ಕೊಂದುಬಿಡು ಗಮ್ಯವನು ಸೇರೊ ಮೊದಲೇ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಕಿರದ ಗಂಗೆ ತರುವಾ ಮುನ್ನ ಸಾರಿಬಿಡು ನನ್ನ ಹೆಣ ಸತ್ತಿತೆಂದು

ಮೌನ ಮರ್ಮರ ಮಾತು ಮಂಥನ ಎಲ್ಲದರ ಗುರಿ ನೀ ಗುರು ! ನಿನ್ನ ನಗುವದು ಮಧುರ ಸಾಂತ್ವನ ಸರ್ವಧಾರಿಯು ನೀ ಗುರು!

ತಿಂಗಳ ಬೆಳಕಿನ ಕಂಗಳ ಕಾಂತಿಯು ಅಂಗಳ ತುಂಬಿಹ ಕಂಪಿನ ಛಾತಿಯು ಕಾಂಚನ ಕನ್ಯೆಗೆ ಕಂಚಿನ ಕಂಠವು ಲೋಚನ ಸೆಳೆಯುವ ಅಂಚಿನ ಸೊಂಟವು!

ರೇವತೀ ಮಳೆಯಂತೆ ಸೇವಂತಿ ಬೆಳೆಯಂತೆ ಗೆಳತಿ ನೀ ತಳೆದೆ ಇಳೆಗಿಳಿದು ರೂಪ! ಯಾವತೀರದಿ ಹೊಳೆವ ಭಾವರೂಪಳೇ ನೀನು ಕಳೆದೆ ತಮವನು, ಹಚ್ಚಿ ಕಣ್ಣ ದೀಪ!

ಅವಳ ಹವಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಸರಯೂ ಬಹಳ ನನ್ನ ಬಂಧಿಸಿಹುದು ಭಾವ ಸೆರೆಯು ॥ ಪ ॥ ಸಿಂಗರದ ಅಂಗವಲ್ಲಿ ನೀಳೆ ಶುಭ್ರಗಂಗೆ ಚೆಲುವೆ ನಿನ್ನ ಕಂಗಳೊಳಗೆ ಸಿಹಿನೀರ ತುಂಗೆ

ಮನವನಧನಿ ಗುರು! ಮಧುಬನದನಿ ನೀ ಅನುನಯದಲಿ ಬಾಳ್-ಅನುಗೊಳಿಸು ತನುಮನ ಮನೆಧನ ಆತ್ಮವೂ ನಿನ್ನದೆ ಅನುಭವವುಣಿಸಿ ನನ್-ಅಣಿಗೊಳಿಸು

ಅವಳವಳಿ ಕೆನ್ನೆಗಳು ಗೋಧೂಳಿ ರಂಗೇರಿ ಗುಳಿಗೆನ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಾಚಿಕೆಯ ಜಯಭೇರಿ ಗಿಳಿಮೂಗು ಹೊಳಪೇರಿ, ಮುಖತುಂಬ ಓಕುಳಿ ನೋಡುತಿರೆ ನನ್ನೆದೆಯಲದುವೆ ಹೋಳಿ!!

ಗಂಧ ಸೌರಭ ಸೂಸುವಾ ಸುಮ ನಿನ್ನ ಸುವದನದಂದಕೇ ಸಮ! ಬಿರಿದ ಸಂಪಿಗೆ ಸುರಿದ ಸುಮಲತೆ- ಯಂತೆ ನಗುತಿಹ ಸುಲಲಿತೆ!

ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆ ಮಣ್ಣಿನಂತೆ ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆ ಭಾವ ಇದ್ದ ಹೃದಯ ಕರಗಿದಂತೆ ಜೀವವೆಲ್ಲ ತೇವ! ನೆನೆದ ಹಗುರ ಮಣ್ಣಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವ ರೀತಿ; ಅವಳ ನಂಬಿ ಸಾಗುತಿಹುದು ಹೃದಯತುಂಬಿ ಪ್ರೀತಿ..

ಅವಳು ಎಂದರೆ ಚೆಲುವಬಾಲಿಕೆ ಬರೆಯಲಾರದ ಕವನಮಾಲಿಕೆ ಅವಳ ಕಾಣಲು ಶಶಿಯ ಕೋರಿಕೆ ಸಂಪಿಗೆಯೆ ಸರಿ ಅವಳ ಹೋಲಿಕೆ...

ಹಣೆಯ ಪಟಲದಿ ಬೊಟ್ಟು ಕೆಂಪಗೆ ಹೆಣೆದ ಜಡೆಯಲಿ ಮುಡಿದ ಸಂಪಿಗೆ, ಕುಣಿವ ಕಣ್ಣೊಳು ಹೊಳೆವ ದೀವಿಗೆ ತಣಿಯೆ ಮನ; ಅವಳೊಡತಿ ಬಾಳಿಗೆ!

ಪ್ರಣತಿ ಕಾಂತಿಯು ಹೊಳೆವ ಕಣ್ಣೊಳು ಅಣತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಇಳಿದ ಕುರುಳು ಗುಳಿಗೆ ಕಚಗುಳಿ ಇಡಲೇ ನಾನು? ಗಲ್ಲ ಕಾಯುವ ಗೊಲ್ಲ ನಾನು!

ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ನಿನ್ನ ಮುತ್ತು ಮತ್ತು ತರುವ ತುತ್ತು ಮೆತ್ತನೊಮ್ಮೆ ತುಟಿಗೆ ಒತ್ತು- ಚೂರು ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು...

ಸೊಲ್ಲವಲ್ಲಿಗಳೆಲ್ಲೆಯಿಲ್ಲದೆಯೆ ಹೊರಬರಲಿ- ಬೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲುವ ಸಿಹಿಯ ಓದುಗನಿಗೀದು! ಮೆಲ್ಲನುಲ್ಲಾಸದಲಿ ಬರೆದೆಲ್ಲ ಸಾಲುಗಳು ಸಲ್ಲುತಲಿ ಬಲ್ಲವರ ಮನಗೆಲ್ಲುವಂತೆ!

‘ಅವಳ’ ಮನೆಕಡೆ ಬಾಗತೊಡಗಿವೆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಮರಗಳು; ಅವಳ ಉಸಿರನು ತಾವು ಉಸಿರಿಸಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಂಪನು ಪಡೆಯಲು!

ಸುಮಸಮ ಅನುಪಮೆ, ಒಲುಮೆಯ ಚಿಲುಮೆ; ಸುಂದರಿ ಶಮೆ, ರಮೆ, ಸೌಂದರ್ಯ ಸೀಮೆ! ಸು-ಕುಸುಮ ಕೋಮಲೆ, ಚಂಚಲೆ! ಭಲೆ ಭಲೆ! ನೀ ನಗುವಿನ ಅಲೆ! ಸನಿಹಕೆ ಬರಲೇ?!

ಬಲುಮುದ್ದು ಅವಳದ್ದು ಬಿಳಿಯದ್ದು ಕೆನ್ನೆ; ಗುಳಿಬಿದ್ದು ನಗುತಿದ್ದರದು ಮುದ್ದೆ ಬೆಣ್ಣೆ! ಬಳಿಯಿದ್ದು ನೋಡಿದ್ದೆ- ತಿಳಿದಿದ್ದೇ ನಿನ್ನೆ- ನಾಚಿದ್ದ ಅವಳದ್ದು ಚಿನ್ನದ್ದು ಕೆನ್ನೆ!

ನೊಸಲಿನೆಸಳಿನ ಮೇಲೆ ಪಸುಳೆವಿಸಿಲದು ಹೊಮ್ಮಿ ಹಸುಳೆಯಿವಳೀ ಹೆರಳು ಹರಳಕಾಂತಿಯ ಚಿಮ್ಮಿ ಹಸಿತುಷಾರದ ಸಾರ ಸರಸರನೆ ಪಸರಿಸಿದೆ ಹೆಸರಿರದ ಹೊಸಬೆಳಕು ಕಿರುಗಣ್ಣಲೊಸರಿದೆ

ಮೊರೆವ ತೊರೆಯರೆದೂರ ಸಾರಲು- ತೊರೆದು ನೊರೆಹೊರೆಯೊಡಲ ಕಡಲು ಮರಳಿ ಸೇರಿತು ತನ್ನ ಗೂಡಿಗೆ; ನೀ- ತೆರಳುವೆಂದಿಗೆ ಗುರುವಿನಡಿಗೆ?

ಶಾಲ್ಮಲೆಯ ತೀರದಲಿ ನಲ್ಮೆಯಿಂದರಳಿಹುದು ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಹೂವು ಘಮಲು ಬೀರಿ.. ಕಲ್ಮನವನೂ ಕೊರೆದು ಒಲ್ಮೆಯಲೆಯನು ಹರಿಸಿ ಹರಿವ ನದೀತೀರ ಹೂವು ಅವಳು-

ಕಂಗಳೊಳಗಿಹ ಕಣ್ಗೊಳದಲೂ ಕಂಗೊಳಿಸುತಿದೆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ! ನೇಹಗಂಧವು ಬಂಧಿಸುತ್ತಿರೆ ಸೋತು ಹೋಗಿದೆ ಗುಂಡಿಗೆ!!

ಹಾಲುಗಲ್ಲದ ಚೆಲುವೆ ಸಾಲುಹಲ್ಲಿನ ಬಾಲೆ ಕಾಲು ಎಲ್ಲಿಡಲಲ್ಲಿ ಏಳು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಲೆ; ಪಾಲು ಪಲ್ಲಟಗೊಂಡು ಜೋಲು ಕುರುಳಿನ ಲೀಲೆ ನೂಲುನುಣುಪಿನ ಹಣೆಯು ಕೊಲ್ಲೋ ಕಂಗಳ ಮೇಲೆ.!!

ತುಂಬಿರುಳು ಚುಂಬನದ ಹಂಬಲವು ತುಂಬಿರಲು ಬೆಂಬಿಡದ ತುಟಿಬಂಧ ಹೊಂಬೆಳಗವರೆಗೂ ಕುಂಭದುಂಬುವ ಜೇನು ಚೆಂದುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಬು ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಸುಖಕೆ ಎಳೆಬಾಹುಗಳಲಿ

ಮೂರ್ತರೂಪಳು ಆರ್ತರೆದೆಯಲಿ ಕೀರ್ತಿರೂಪಳು ಪೂರ್ತಿ ಜಗದಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದವಗೆ ಭರ್ತಿಫಲವನು ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ನೀಡುವವಳು

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಘಮಲು -ಉಂಡ ತಂಪಿಗೆ ಅಮಲು ತುಂಡು ಚಂದ್ರಗೂ ಮರುಳು – ಕಂಡು ಓಡಿದ ಹಗಲು ದುಂಡುಕಂಗಳ ಹುಡುಗಿ ಮಂಡಿಯೂರಿದಳಿಲ್ಲಿ ಬಂಡೆಯಂತಹ ಮನವ ಬೆಂಡಾಗಿಸಿದಳಿಲ್ಲಿ..

ಕೆಂಬಾನು ಮುಸಿನಗಲು ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಮುಸುಕಿಹುದು- ಮುಸಲ ಧಾರೆಯ ಬದಲು ಬಿಸಿಲ ಧಾರೆಯ ಸುರಿಸಿ!; ಮಸುಕಾಗಿಹುದು ಮನಸು- ಮಾಸಿದಾಗಸದಂತೇ; ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರುವವಳೊಡನೆ ಇರದೇನೇ

ಅರಳುಹೂವಿದೆ ಹೆರಳತಾವಲಿ ಹರಳಸಾಲಿದೆ ಬೆರಳಮೂಲದಿ ಇರುಳಗಪ್ಪಿದೆ ಕುರುಳಸುರುಳಿಗೆ ಕೆರಳಿಸುತ್ತಿದೆ ವಿರಳ ಕಂದೀವಿಗೆ...

ಬಸಿವ ಮಧು ತುಟಿಯಲ್ಲಿ, ಬಿಸಿಯುಸಿರು ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಸವಳಿದ ಮುಂಗುರುಳು ಬೀಸುತಿಹ ಗಾಳಿಯಲಿ ಬೆಸುಗೆ ಜಡೆಯೆಳೆಗಳಲಿ ಬಿಸುಪಿಹುದು ನಡೆಯಲ್ಲಿ- ಬೇಸರವು ಕಳೆದಂತೆ ಭಾಸ ಅವಳೆಡೆಯಲ್ಲಿ

ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ರತ್ನಗಂಬಳಿ, ಬಸಿರು ತುಂಬಿದ ಮರಗಳೋಕುಳಿ ಕೆಸರು ನೀರಲಿ ಕಮಲಗಳ ಬಳಿ- ಕೊಸರುತಿಹ ದುಂಬಿಗಳ ಹಾವಳಿ ಉಸಿರು ನೀಡುವ ಚಿಗುರು ತರುತಳಿ, ಹೆಸರು ಇಲ್ಲದ ಹಕ್ಕಿ ಮರದಲಿ ಆಸರೆಯ ಜೊತೆ ಬಿಳಲ ಕಳಕಳಿ , ಉಸುರುವೆನು- ಇದು ನಾಕ! ಕೇಳಿ!

ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನದು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗಲು ತೃಪ್ತ ನಾನು ಸುಪ್ತಗನಸಿನ ಆಪ್ತ ಹುಡುಗೀ.. ಗುಪ್ತಮೋಹದ ಲಿಪ್ತ ನಾನು…

‘ಮಧು’ ಬೆರೆತ ಮೃದು ಅಧರ ಮದಭರಿತ ನಗೆ ಮಧುರ ಮುದವೀವ ಮೊಗಮಂದಾರ ಮಂದನಡೆ, ಮಾದಕತೆ ಮೈಪೂರ

ಕಡಲದಡದಲಿ ಎಡೆಬಿಡದ ಮೊರೆತ, ಮೋಡದೊಡಲಲಿ ಕಡುಗುಡುಗಿನ ಕೆನೆತ, ಕಾಡಡವಿಯಲಿ ಕೂಡುವಾ ಹಕ್ಕಿಜೋಡಿಯ ಉಲಿತ, ಸುಡುಗಾಡಲಿ ಬಾಡುತಿಹ ಕುಡಿಹುಲ್ಲಿನ ನೆನೆತ-

ಮೌನದಮನಿ, ಮೃದುಲೆ ಆಕೆ, ಮನದ ಧಾಮವ ಮೆರೆಸುವಾಕೆ, ಕುಸುಮಗಂಧಿನಿ, ಮನವಿಹಾರಿಕೆ! ಹೃದಯಚುಂಬಿತ ಶಿಶಿರಚಂದ್ರಿಕೆ!

ಪ್ರತಿಮಂದಿ ಊರಲ್ಲಿ ಆಡಿಕೊಂಬರು ಸಂಜೆ- ಕೆಳಮನೆಯ ಸೀತವ್ವ ಎಂಬುವಳು ಬಂಜೆ! ಹರಕೆ, ಹಾರೈಕೆಗಳಿಗಾಗಿಲ್ಲ ಕೂಸು, ಆಲೈಸುವವರಾರು ಅವಳೊಡಲ ತ್ರಾಸು?!

ಬಿಳಿಕೆನ್ನೆ, ಗುಳಿಚಿನ್ನೆ, ತಿಳಿನಗೆಯ ಮೊಗವನ್ನೆ- ಬಳಿನಿಂತು ಗಿಳಿಯಂತೆ ನೋಡುತಿಹೆ ನಿನ್ನೇ! ಇಳಿಬಿದ್ದ ಸುಳಿಗೂದಲೊಡತಿ, ಓ ಗೆಳತಿ! ಚಳಿಗಾಳಿ ಸೆಳೆಯುತಿದೆ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸು ಬಾ!

ನೋವೊಂದು ನವೆಯಾಗಿ ನವಚಿಂತೆ ಬಲಿತಿರಲು ನೆವವಿರದೆ ಮನನಾವೆ ನೀರಿನಲಿ ಮಗುಚಿರಲು- ನವಿರಾಗಿ ಬಳಿಬಂದು “ನಾವಿರಲು ಹೆದರದಿರು” ಎಂದವರೇ ದೇವರು, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರು !

ಅವಳಿ ಕನ್ನಡಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣ ಜೋಡಿ ಜವಳಿಯಂಗಡಿ ಅವಳು ನಿಂತರೇ ಮೋಡಿ ಕವಳಗೆಂಪು ತುಟಿ ಅವಳುಲಿಯುವಳು ಮನಮೀಟಿ ಬಹಳ ನುಲಿವ ಕಟಿ, ಅವಳಿಗವಳೇ ಸರಿಸಾಟಿ

ಹಿಮಧಾರೆ ಹರಿಹರಿದು ಧರೆಪೂರ ಬಿಳಿಸೀರೆ ರವಿರಾಯ ಗಿರಿಯೇರಿ ನಗೆಬೀರಿ ಮನಸೂರೆ ಥಳಥಳನೆ ಹೊಳೆಯುತಿದೆ ಬಿಳಿಶಿಖರ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ತಿಳಿಗಾಳಿ ಬಳಿಸುಳಿದು ಕಚಗುಳಿಯು ದೇಹಕೆ

ಘನಘನಿತ ಮೇಘ ಘೀಳಿಡುವ ಮಲೆಘಟ್ಟ ಖಗಮೃಗಗಳ್ನಗುವಾಗ ಮುಗುಳಾಗೊ ಗಿರಿಬೆಟ್ಟ ಕಲಕಲನೆ ಜಲಸೆಲೆಯು ಮೆಲುಹರಿವ ತಾಣ ತರುಸಿರಿಯು ಮೆರೆವ ಕಿರಿದಿರುಳ ಹಿರಿದಾಣ

ಜಗದಗಲ ಮೆರೆವಂತ ಮುಖಕಮಲ ನಿನ್ನದು ಅತಿಮೃದುಲ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಿಲಕಿಲನೆ ನಗುವವಳು ಹೊಂಗೂದಲದು ಚೆನ್ನ, ನಗೆಗೆ ಸಾವಿರ ಬಣ್ಣ ಎತ್ತಿಕೊಳುವಾಸೆ, ಮುಗ್ಧ ಅಂದದ ಕೂಸೇ..

ಸುರಹೊನ್ನೆ ಮರವನ್ನೆ ಕೇಳಿದೆನು ನಾ ನಿನ್ನೆ- ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ತಂಪು! ಗಂಧದಾ ಮರ ಕೂಡ ಅಂದಿತ್ತು ಚಂದದಲಿ- “ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಗೇನೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಂಪು”!!

ಬಟ್ಟಲಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ,ಬೆಟ್ಟದಾ ಪರಿ ಚೆಲುವು ಪುಟ್ಟ ಸಿಂಧೂರ ತಲೆ-ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೆರಗು ಪಟ್ಟದಾ ರಾಣಿಯಂತಿಟ್ಟಿರುವ ಮೂಗುತಿಯು ಗುಟ್ಟಾದ ಮುಖಕಮಲ ರಟ್ಟಾದ ವೇಳೆಯಲಿ,,,

ಸುರಗಿ ಸಂಪಿಗೆ ಮಲ್ಲಿ, ನೂರು ಹೂಗಳ ಬಳ್ಳಿ ಪಾರಿಜಾತವು ಚೆಲ್ಲಿ ವನಕೆವನವೇ ಬೆಳ್ಳಿ! ಮಲೆನಾಡ ಕಡುಗಾಡಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬನಿಯ ರಂಗವಲ್ಲಿ ಗಿಳಿ ಗುಬ್ಬಿ ಜೊತೆ ಮಿಂಚುಳ್ಳಿ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಗವಲ್ಲಿ

ಮರಿಗರುವಿನಂಥವಳು ಮರುಬಿರಿದ ತುಟಿಯವಳು ಮಿರುಮಿರುಗೊ ಮುಖದವಳು ಮಾರಳತೆ ಜಡೆಯವಳು ಮೋರೆ ತೋರುತ ನಕ್ಕು ಮರೆಗೆ ಸರಿದಳು ಯುವತಿ ಮೊರೆಕರೆದರಾಲಿಸದ ಮರೆಯಲಾಗದ ಗೆಳತಿ

ಹೆಜ್ಜೇನ ಮೈಬಣ್ಣ ಮಜ್ಜನದ ಮೈಕಾಂತಿ ಲಜ್ಜೆ ತುಂಬಿದ ನೋಟ ಹೆಜ್ಜೆ ನವಿಲಿನ ಆಟ ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿಹ ಮೊಗವು ಹೆಜ್ಜಾಲ ಮುಂಗುರುಳು ಕಜ್ಜಾಯದಂಥ ತುಟಿ ಸಜ್ಜೆಮನೆ ಹುಡುಗಿಗೆ…

ವಿಪುಲ ಹೂಫಲವೀವ ಸುಫಲ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಹಂಪಲಿನ ತಂಪೆರೆವ ಸಂಪನ್ನೆ, ಧಾತ್ರಿ! ಸರ-ಸರೋವರ ಸಾರ ಸಾಕಾರೆ, ಮೈತ್ರಿ! ಸುಮ ಘಮದಮಲಲಮಿತ ಮೆರೆವ ಧರಿತ್ರೀ !

ನ ಗುವ ಹವಳವು ಅವಳ ಕಂಗಳು ನಾ ದ ಸೂಸುವ ಬಳೆಯ ಕೈಗಳು ನಿ ಯತ ಹಾರುವ ಮುದ್ದು ಮುಂಗುರುಳು ನೀ ಳ ಮೂಗಿನ ಕೆಳಗೆ ಮುಗುಳು

ಅವಸಾನದ ವಸನ ಹೊತ್ತು ಪ್ರಹಸನದ ವ್ಯಸನಕಂಜಿ ಮಸಣದೆಡೆಗೆ ವದನವಿಟ್ಟು ನಸುನಲುಗಿದೆ ಪರಿಸರ…

ಗೊಂದಲದ ಹುಡುಗಿಯೇ, ಹಂಬಲದ ಹುಡುಗ ನಾ,.. ಚಂಚಲವ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಸಂಚಲನವಾಗು ಬಾ…

ಏಯ್ ಚಿಟ್ಟೆ…!! ನಿಲ್ಲು…!! ಅದು ಹೂವಲ್ಲ, ನನ್ನವಳ ಮೊಗ…!!

ಅರೆ…! ಸೂರ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ, ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿಯ ಮುಖ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ…!! ಓ…!! ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ನನ್ನವಳು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ..!

ಕೆನ್ನೆ ಕಿತ್ತಳೆ, ಕತ್ತು ಬೆತ್ತಲೆ ಮುಖವು ನೈದಿಲೆ, ಒಮ್ಮೆ ಮುಟ್ಟಲೆ? ‘ನತ್ತು’ ನಕ್ಕರೆ ಹೊಳೆವಳವಳೇ ಅಧರ ಅದುರಿರೆ ಮುತ್ತಿನಾಹೊಳೆ..

ಕನ್ನಹಾಕುವ ಕಣ್ಣಸನ್ನೆಯು ಖಿನ್ನಗೊಳಿಸುವ ಕೆನ್ನೆಬಣ್ಣವು ಬೆನ್ನಮೇಲ್ಗಡೆ ಚಿನ್ನದಾ ಜಡೆ ಹೊನ್ನತೇಜದ ನಗುವ ಮುನ್ನಡೆ…

ನೀನೊಂದು ಸಾಹಿತ್ಯ, ನನ್ನೆದೆಯ ಲಾಲಿತ್ಯ ಅತಿಮಧುರ ಸಾಂಗತ್ಯ, ಈ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಹಿಸತ್ಯ ಬೆರಳುಗಳ ದಾಂಪತ್ಯ, ನಡೆಸೋಣ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನೀ ಬದುಕಿನಾಗತ್ಯ, ಈ ಬಂಧವೇ ಅಂತ್ಯ

ಹಿಗ್ಗು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣ ಹುಬ್ಬು- ಸುಗ್ಗಿ ಸಂಭ್ರಮ ಕೂಡ ಮಬ್ಬು! ಲಗ್ಗೆಯಿಡು ಬಾ, ತೊರೆದು ಕೊಬ್ಬು ಮಗ್ಗುಲಲಿ ಮಲಗುವೆನು, ತಬ್ಬು

ಬೆಳಕು ಹೀರಿದ ಹುಡುಗಿ, ಬಡಗಿ ಕೆತ್ತಿದ ಬೆಡಗಿ ತುಳುಕಿ ಚೆಲ್ಲುವ ಹೆರಳು, ಬಳುಕಿ ನುಲಿಯುವ ಬೆರಳು ತಳುಕು ಹಾಕುವ ಪಾದ, ಘಿಲಕು ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದ ಪುಳಕ ಬೀರುವ ದೃಷ್ಟಿ, ಚಳಕ ನಿನ್ನಯ ಸೃಷ್ಟಿ

ಗೆಳತೀ …., ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಬಿಂಬ ಪ್ರತಿಫಲನಗೊಂಡಿದೆ…

ಎಂದೆಂದೂ ಮುಗಿಯದೀ ಹಾದಿ ಯಾವತ್ತೂ ಮಾಗದೀ ಯುಗಾದಿ ಗರಿಗೆದರಿವೆ ಕನಸುಗಳು ಮನದಿ ನನಸಾಗಲಿ ಮನ್ಮಥನ ಹಸ್ತದಿ

ಮಳೆಬರುವ ಮೊದಲಕ್ಷಣ ಆಗಸವ ತುಂಬಿರುವ ಮೇಘಗಳ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಅವಳ ನಡೆಯಲ್ಲಿ…

ಆ ನೀಳ ಮುಂಗುರುಳು ಗಾಳವನು ಹಾಕಿದೆ ತಾಳ ತಪ್ಪಿದ ಮನವು ಅದಕೆ ವಶವಾಗಿದೆ…

ಕುಡಿಕೆ ನೀರಿನ ಮಡಿಕೆ ಭಾರವಾಯಿತು ದಡಕೆ ನೀರಸೆಲೆಯಾ ನದಿಗೂ ಈಗ ನೀರಡಿಕೆ…

ಕಣ್ ಬದಿಯ ಕಾಡಿಗೆಯು ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣು ಕಾರಿರುಳ ರಾತ್ರಿಯಲೂ ಚಂದ್ರ ಬಂದಂತೆ….

ಕುಳಿರುಗಾಳಿಯ ತಂಪು ದನಿಯಲಿ ಹೃದ್ಯವಾಗಿದೆ ಅವಳ ಪದ್ಯವು ನೀರಧಾರೆಯ ಮಂದ ನಾಟ್ಯದಿ ನಿತ್ಯ ಕಂಡಿದೆ ಅವಳ ನೃತ್ಯವು…..

ಆ ಮುದ್ದು ಬಿಳಿಗೆನ್ನೆ ಬೆಲ್ಲ ತುಂಬಿದ ದೊನ್ನೆ ಮರುಕಳಿಸೋ ಕಣ್ಸನ್ನೆ ಅವಳೀಗ ಮನದನ್ನೆ…

ಕೆಂಪು ರಂಗೇರಿದೆ ಗಗನ ತಂಪು ತಂಗಾಳಿಯ ಗಾನ ಮಂಪರಿನ ಸವಿಸಂಜೆ ಯಾನ… ಕಂಪೆರೆವ ಹಳೆನೆನಪ ಮನನ…

ಚಂದ ನಿನ್ನಯ ಸಂಗ ತಂದ ಸುಖದುತ್ತುಂಗ ; ಸಾಂಗತ್ಯ ದೊರೆತರೆ ಬೇಗ ಪ್ರೀತಿ ಸಂಗತಿ ಸಾಂಗ…

ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯ ಇಚ್ಛೆ ಹೆಚ್ಚಳ ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಲಿ ಆಸೆ ನಿಚ್ಚಳ…. ಒಲವ ಸೀಸೆಗೆ ನಗೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ಬಿಚ್ಚಿ ತೆರೆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಸಪ್ಪಳ..

ಒಮ್ಮೆ ಹೂ ಅರಳುವುದ ನೋಡುವಾಸೆ…. ಗೆಳತೀ …. ನಕ್ಕುಬಿಡು…

ಅ ನುದಿನವೂ ಹಳೆ ನೆನಪು ಆ ಕರ್ಷಣೆಯ ಹೊಳಪು ಇ ರುಳಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ನೆನೆವ ಈ ಪರಿಯ ಹೊಸ ಹುರುಪು

ಭಾವಾಮೃತವೇ…., ಚಂದದಾ ಹಣೆಮೇಲೆ ದುಂಡುಬಿಂದಿಯನಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ನೀ ನಾಟ್ಯವಾಡುವಾಗ.. ಮುದ್ದುಕ್ಕಿ ಬಂದಿತ್ತು ಭಾವಬಿಂದಿಗೆ ತುಂಬಿ-

ಬಾಹುಬಂಧನ – ಅದುವೆ – ಭಾವಬಂಧನ!! ತನುವ ಮಂಥನ-ಮನವು- ನಂದನವನ..! ಮನದ ಮಿಲನ-ಚಂದ – ಮಂತ್ರಸಮ್ಮೋಹನ.. ನಿನ್ನ ಮನನ- ಹೊಸತು ಭಾವ ಜನನ…!!

ಕ ದಪುಗಳು ಕೆಂಪೇರಿ ನೀ ನಾಚಿ ನಗುವಾಗ ಕಾ ಲಲ್ಲೇ ನಿಂತಲ್ಲೇ ರಂಗೋಲಿ ಬರೆವಾಗ ಕಿ ರಿದಾದ ನಗುವೊಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಂಡಾಗ ಕೀ ಲಿಕೈ ನೀನಾದೆ ಪ್ರೀತಿ ಬಾಗಿಲಿಗೆ….

ಅಯ್ಯೋ …!! ಚಂದ್ರ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ..!! ಗೆಳತೀ ….. ಹುಡುಕಲೇನು…

ಗೆಳತೀ …, ನೀನಿರದಿರೆ…. ಖುಷಿನೀಡದು ಶಶಿಯುಷೆಯೂ ತೃಷೆನೀಗದು ಪೀಯೂಷವೂ

ಮಂಜಿನೋಕುಳಿ ನಡುವೆ ತೊಯ್ದಿರುವ ಗರಿಕೆಯಾ- ಮೇಲಿರುವ ಇಬ್ಬನಿಯು ಅವಳ ಕಣ್ಣಂತೆ…!

ಒಳಗೊಳಗೇ ಕಳವಳವು ತಿಳಿಗೊಳದಿ ಅಲೆಯಲೆಯು ಎಳೆಬಿಸಿಲ ಝಳಕಕ್ಕೆ ಸುಡುಬಿಸಿಲ ಬಳುವಳಿಯು

ಮನದ ಬಾನಲ್ಲಿ ನೀ ನಲಿವ ನಕ್ಷತ್ರ… ಕನಸ ಗೋಡೆಯ ತುಂಬ ನಿನ್ನದೇ ಸುಚಿತ್ರ… ಅನುನಯದಿ ಒಲವಾದೆ ನೀ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ … ಎದೆಯ ಬೀದಿಯ ತುಂಬ ನಿನ್ನದೇ ಮೆರವಣಿಗೆ …

ಅವಳ ಕದಪುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ… ಅವಳು ನಾಚುತ್ತಲಿರೆ ಅವು ಕೆಂಪಕೆಂಪಗೆ…. ಸೋತು ಹೋಗುವ ಭಯವು ನನ್ನವಳ ಕಂಪಿಗೆ… ಮೈಮರೆತು ಬಿಡುವಾಸೆ ಅವಳುಸಿರ ಇಂಪಿಗೆ….

ನೀ ಕದ್ದು ಮಾತಾಡು, ಮುದ್ದಾದ ಪದ ಹೇಳು ಮನ ಎದ್ದು ಕುಣಿವಂತೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಕತೆ ಹೇಳು, ಆಗಾಗ ಪೆದ್ದಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಕನಸನು ಹೇಳು, ಖುದ್ದಾಗಿ ಬಂದುಬಿಡು, ಬಿದ್ದಿರುವೆ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ….

ನಿನ್ನೊಲವಿನ ತೆವಲು ಕವಲೊಡೆದಿದೆ ತನುವಲಿ…. ಸಲಹಿರುವೆ ಹಲವಾರು ಮಹಲುಗಳ ಮನದಲಿ… ಉಯಿಲಾಗಿದೆ ನನ್ನ ತನ ನಿನ್ನಯ ಹೆಸರಲಿ… ಗೆಲುವಾಗು ಬಲವಾಗು , ಜೊತೆ ಬಂದು ಬಾಳಲಿ….

ಅವಸರಿಸಿ, ಕಾತರಿಸಿ ಕಾದಿರುವೆ ಸಮರಸಕೆ ಸರಸರನೆ ವಿರಹವನು ದೂರ ಮಾಡು… ಮುನ್ನುಡಿಯೇ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಹುಟ್ಟಿಹುದು ಪ್ರೀತಿ… ನಿನ್ನ ಸನಿಹವು ನನಗೆ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನ…

ಹೊಸತನ….!! ಹಂಬಲವೂ ಕಂಬನಿಯೂ ದೂರಾಯ್ತು; ಸಂತಸದ- ಹಂದರವು, ಸುಂದರವು ಮನವು ಈಗ…! ಬದಲಾದೆ, ಮೊದಲಾದೆ, ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಕೇಳೆ-

ನೋಡು ಗೆಳತೀ … ಸಂಕ್ರಮಣ ಬಂತೆಂದು ಸೂರ್ಯನೂ ಗತಿ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾನೆ… ಹತ್ತು ಸಂಕ್ರಮಣ ಕಳೆದರೂ

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಅರಳಿ ಅಣತಿ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ಕೂಗುವುದು ಕೋಗಿಲೆ ; ಅರಳುವುದು ನೈದಿಲೆ... ಗೆಳತಿ ನೀ ತುಂಬುನಗೆ ಹೊತ್ತು ಬರುವಾ ವೇಳೆ ವಸಂತ ಬರುವನು ನನ್ನ ಎದೆನೆಲದ ಮೇಲೆ....!

ಗೆಳತೀ…, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೆಷ್ಟಿವೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…

ಗಾಢಗಂಧದ ಮಗಳು ಈ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ… ಬೆಳದಿಂಗಳಾ ಕುವರ ಆ ಚಂದ್ರಮ… ಪಂಚವರ್ಣದ ಕೂಸು ನರ್ತಿಸುವ ನವಿಲು… ಮುಗ್ಧಪ್ರೀತಿಯ ಕುವರಿ ಆಕೆ ನನ್ನಾಕೆ…!

ನೆನಪುಗಳೆಂಬ ಕೊಪ್ಪರಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಸವಿಕ್ಷಣಗಳೆಂಬ ಅಗಾಧ ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಎಂದಿಗೂ

ನೆನಪುಗಳ ಹಾರ ಪೋಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಮುತ್ತುಗಳು ಸಾಲದೇ ಹೋದವು…. ತಡಕಾಡಿದಳು-

ಅವನ ಕಂಗಳ ಶರಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮುಳುಗೇಳುತ್ತಾಳೆ… ಅವಳ ಕಂಗಳ ಶರಧಿಯ ವಿಸ್ತಾರ ಕಂಡು ಅವನು ಬೆರಗಾಗುತ್ತಾನೆ…

ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಹೊಳೆವ ಎಲೆತುದಿಯ ಹನಿಯಂತೆ ಚಿಗುರೆಲೆಯ ಕಂಗಳಲಿ ನಗುವಳಾಕೆ..!

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ನಕ್ಕು ಹಾಲ್ಗಡಲು ಹರಿದಿಹುದು! ಬೆರೆತಿಹುದು ಕೇಸರಿಯೂ ಅವಳ ಘಮದಿಂದ..!

“ನಿನ್ನ ಕಂಗಳೆರಡು ಕಾವ್ಯಗಳು!” ಅವನು ಬಾಯ್ತುಂಬ ಹೊಗಳಿದಾಗ ಸಂತಸವಾದಂತೆ ನಟಿಸಿದಳು… ಇರುಳ ತುಂಬ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು

“ಕವನ” ಅವಳು ನೆನಪಾಗಿ ಬದಲಾದಾಗ ಉಳಿದ ಅವಶೇಷವೇ

ಅಂಗೈಲಿ ಹಿಡಿಯುವೆನು ಆ ಚಂದಿರನ ನಾನು! ಸಪ್ತಸಾಗರವೀಜಿ ದಾಟಬಲ್ಲೆ…!! ಬಲಗೈಲಿ ರಾಜ್ಯವನೇ ಆಳುವೆನು, ಗೆಳತೀ… ನೀ ಎನ್ನ ಎಡಗೈಯ ಹಿಡಿದಿರುವಾಗ…!!

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಕೊಯ್ದು ಘಮದ ಹೂಗಳ ಆಯ್ದು ಪಕಳೆಗಳ ತೇಯ್ದು ಜಿನುಗೋ ನೀರನು ತೆಗೆದು

ಅವಳು ಪ್ರತಿಬಾರಿ ನಕ್ಕಾಗಲೂ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ… ಇಂದು ಎದೆಗೂಡನ್ನು ಎಷ್ಟೇ

ಮಧುವ ಹೀರಿದ ದುಂಬಿ ತಾ ಧನ್ಯತೆಯಿಂ ನಮಿಸುತಿರೆ ಮಧು ನೀಡಿದ ಹೂವಿಗೋ ಭಾವಪ್ರಾಪ್ತಿ..!!

ಗೆಳತೀ …. ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಕಣ್ಣೇ ದಾರಿಯೆಂದು ಮುಚ್ಚಿದೆ ಕಂಗಳನ್ನು….

ಗೆಳತೀ …. ಈ ಹಾಳು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಗುಜರಿಗೆ ಹಾಕಿ

ಗೆಳತೀ…., ಮಾತುಮಾತಿಗೆ ನೀನು ನಾಚಿ ನೀರಾಗುತಿರೆ ಬಣ್ಣದೋಕುಳಿ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ತುಂಬಾ ! ನೀ ನಕ್ಕು ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪೇರುತಿರೆ- ಅರಳುವುದು-

ಆಕಾಶವೆಂಬ ಹೇಮಪಾತ್ರೆಗೆ ಚಂದಿರನೆಂಬ ತೂತು…. ಚೆಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಬೆಳ್ದಿಂಗಳು….!

ಮುದ್ದುಗಲ್ಲದ ಹುಡುಗಿ..! ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಾಚು…. ನೋಟದಲಿ ನಾಚಿಕೆಯ ಕೊಂಚ ಮರೆಮಾಚು… ಮುಗುಳುನಗೆಯಾ ಸೂಸು, ಕೆಂಪೇರಲಿ ಕೆನ್ನೆ… ನಿನ್ನ ನೋಡುತ ಮರೆವೆ ಪೂರ್ತಿ ಜಗವನ್ನೆ…!

ಹೂಗಳ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ … ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪರಿಮಳಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉನ್ಮಾದ… ಕೇದಿಗೆಯು ಬಂದಾಗ ಜೊತೆಗೆ ಉದ್ವೇಗ..! ಜಾಜಿಯದೂ ಸೋಜಿಗ..! ಸರಿಸಾಟಿ ಯಾರೀಗ..?! –

ನಿಜ ಹೇಳು ಗೆಳತೀ…, ಏಲಿಯನ್ನುಗಳು ಬಂದಿದ್ದವಲ್ಲವೇ….?! ನಿನ್ನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರವಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು….!?

ಗೆಳತೀ … ಕೊಳವೆಂಬ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನೆಂಬ ಕರ್ಪೂರ…. ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಶುಭಕೋರುವ

ಗೆಳತೀ … ನನ್ನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಕವನ ಸಂಕಲನ

ಬಿಂಕದಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು ಆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಅದ ಕಂಡು ಮನದಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ… ಹೂವಲ್ಲೂ, ಘಮದಲ್ಲೂ ಅವಳದ್ದೇ ನೆನಪು… ಹೂವಲ್ಲೂ ಅವಳ ಮೊಗ ಅರಳುವುದೇ ಒನಪು…

ಮುತ್ತು ಬೆಳಕನ್ನು ಹೊರಡಿಸಬಲ್ಲದು…. ಅವಳ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲಿಟ್ಟಾಗ; ಅವಳ ಕಂಗಳಿಂದ

ಹುಡುಗೀ… ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು “ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯಂಥವಳು” ಅಂದಿದ್ದೇನೋ ನಿಜ….

ಗೆಳತೀ , ನಾ ನಿನಗೆ “ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯಂಥವಳು” ಅಂತ ಹೇಳೋಲ್ಲ ಬಿಡು…. ಆಮೇಲೆ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ನಾಚಿ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ

ನಾನವಳ “ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೇ…..” ಎಂದು ಕರೆದೆ… ಅವಳೆಂದಳು- “ನಿನಗೆ ನನಗಿಂತ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಮೇಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ :/ “

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಬೇಕೆಂದು ನನ್ನವಳ ಹಟ… ಈಗೆಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೀತು?! ಇದೊಳ್ಳೇ ಸಂಕಟ.. ಅವಳ ಮೊಗದಾ ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡಿಯ ಹಿಡಿದೆ… “ನೋಡು ಇವಳೇನೆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ” ಎಂದೆ…

ಅತ್ಯಂತ ಸಮೀಪದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು.,.. ಅವಳೆರಡು ಕಂಗಳು.!!

ರಾತ್ರಿ ಕನಸಲಿ ಬಂದ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯ ಪರಿಮಳ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೂ ಸೂಸುವುದು…. ರಾತ್ರಿ ಕನಸಲಿ ಬರುವ ನನ್ನಾಕೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನಸಲಿ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವಳು….

“ನಗುವಾ ನಲಿವಾ ಓ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ … ನನಗೆ ಹದಿನೆಂಟು, ನಿನಗೆಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಯ..?” “ಹೇಳುವೆನು ಕೇಳು ಓ ಪ್ರಿಯತಮ… ಹೂವಿಗೊಂದು ದಿವಸ; ಕಂಪಿಗೆ ಸಹಸ್ರಮಾನ…!”

ಚೈತನ್ಯದ ರಾಶಿ ಹೊರೆತರುವ ವಸಂತ- ಅರಳಿಸುವ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಹೊಗಳನಂತ..!! ಹಣ್ಣು-ಕಾಯ್ಗಳ ನೀಡಿ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬುವ ಗ್ರೀಷ್ಮ.. ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಆಗ ಕಣ್ತುಂಬುವಂತ ಸುಮ..!

ಗೆಳತೀ...., ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಕೂಡ ನಾಚಿ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು- ನೀ ನಕ್ಕು ಕೆನ್ನೆಗೆಂಪೇರುವಾಗ..! ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರಿತ್ತು ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಹೂವು-

ಗೆಳತೀ .., ಅಂದು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಅಷ್ಟೊಂದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನಿನ್ನ ನೆನಪನ್ನು

ಮಲೆನಾಡ ಕತ್ತಲಲಿ ಮಿನುಮಿನುಗೋ ಮಿಂಚುಹುಳ... ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಹೊಳೆವ ಕಾಂತೆ ...!!

ಮೇಲೇರುತಿದೆ ಮೋಡ ಬರಲಿ ವರ್ಷದ ಧಾರೆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಮೊಗದಿ ತುಂಬಿ ಹರ್ಷದ ಧಾರೆ..!!

ಚೂರು ಚಂದ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಂಧ ಕೊಂಚ ಶ್ವೇತ ಕರ್ಪೂರ ಕಲಸಿ ಮಾಡಿದಾ ಗೊಂಬೆ - ಆಕೆ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ !! ಬೆಳ್ಳಿ ಮಂಜಿನಾ ಮಗಳು - ಅವಳೆ ರಾಣಿ ನಗುವಿಗೆ..! ಚೈತನ್ಯದ ಜೀವ ಆಕೆ! ಸಖಿಯು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ.!!

ವಿರಹವದು ಕಡಲು ಮುಳುಗುವಾ ಬದಲು ನೆನಪುಗಳ ಮನನ ಮಾಡೋದು ಜಾಣತನ ...!

ನೀ ಸೂಸುವ ಪರಿಮಳಕ್ಕೆ ಮಿತಿ ಇರಲಿ ಕೆಂಡಸಂಪಿ....! ಗಾಢ ಕಂಪಿನಲಿ ನಾ ಕರಗಿ - ಇಲ್ಲವಾಗಿ ನೀ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾದೀಯೆಂಬ

"ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ವನದಲ್ಲೇಕಿದ್ದಾಳೆ..? ನಾಡಿನಲ್ಲೇಕಿಲ್ಲ . . . . . . . ?" "ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದು ಆಕೆ ವನದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೇಂತ? ಅವಳಿರೋದು ಇಲ್ಲಿ- ಎದೆಗೂಡಿನಲ್ಲಿ...!"

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಇರೋದು ನನ್ನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಪು ಸೂಸೋದು ಮಾತ್ರ ಅವಳುಸಿರಿನಲ್ಲಿ..! ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಅಲ್ವಾ ಸೃಷ್ಟಿ

ಎಲೆನಡುವೆ ನೇತಾಡೋ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಮೊಗ್ಗು... ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಹೊಳೆವ ಕಿವಿಯೋಲೆಯಂತೆ.!

ಮುಂಜಾವು, ನಸುಗಪ್ಪು, ಮರದ ರೆಂಬೆಯ ತುದಿ- ಅಲ್ಲಿ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಜನನ- ಮೊಗ್ಗಿನ ಪ್ರಸವ...! ಅವಳ ತುಟಿಗಳೂ ಅಂತೇ- ಬಿರಿಯುವುದು ಬಲು ಸೊಗಸು! -ಆಕೆ ನಗುವಾಗ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತಸದ ಪ್ರಸವ...!

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಕೊಂಚ ಕೊಂಚವೇ ಬಿರಿವಾಗ ವನದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಗಾಢ ಪರಿಮಳದ ಲಹರಿ.... ಆಕೆಯೂ ನಸುನಾಚಿ ಕೊಂಚವೇ ನಗುವಾಗ ಎದೆನೆಲದಿ ಹರಿಯುವುದು ಸಂತಸದ ಶರಧಿ..

ಮಳೆ ಮುಗಿದು ಮರುದಿನದ ಸಂಜೆ ಐದರ ಬಾನು.... ಆಗಸದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹೊಂಗೆಂಪು ಬಣ್ಣ... ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯದ್ದೂ ಅದೇ ಬಣ್ಣ..., ಜೊತೆಗೆ

ದಂತದ ಬೊಂಬೆಯಲ್ಲ- ಅವಳು ಮೇಣದ ಬೊಂಬೆ! ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿ ತಾಕಿದರೂ ಕರಗಿ ಕಣ್ಣಿೀರಾಗುತ್ತಾಳೆ..!

"ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ.." ಎಂದು ಮಮತೆಯಲಿ ಕರೆದಾಗ ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರುವಳು ನನ್ನಾಕೆ ಆಗಾಗ... ರಮಿಸುವುದು ಬಹುಸುಲಭ- ಸಿಹಿಮುತ್ತ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಚಂದಿರನೂ ನಾಚುವನು ನನ್ನಾಕೆ ನಗುವಾಗ...

ಒಮ್ಮೆ ಒಳಸೇರಿದ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಪರಿಮಳ ಸದಾ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಂಪು ಸೂಸುವುದು... ಗೆಳತೀ ..., ಒಮ್ಮೆ ಹೃದಯ ತಟ್ಟಿದ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ

ಪರಿಮಳದ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಬಂದ ದುಂಬಿಯೊಂದು ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯ ಕಂಡು ಕ್ಷಣ - ಕಂಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು! . ಗೆಳತೀ .., ಮೊದಲಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಕಂಡಾಗ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಕಂಪಿಸಿದಂತೇ..!

ಹುಡುಗೀ..., ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಕಂಪು ಸೂಸಿ ಬಂದಾಗ ಮನದಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೊಸದೊಂದು ಪ್ರಕಂಪನ! ಗೆಳತೀ ...,

ಗೆಳತೀ .... "ನಿನಗಾಗಿ ಕಂಪು ಸೂಸುವೆ" ಎಂದಿತು ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ! ಅದೆಷ್ಟು ಖುಷಿ ನನಗೆ!! ಚಿನ್ನಾ...

ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಕೆಂಪಿಲ್ಲವೇನೆ ಗೆಳತೀ ....?! ಏನು..?! ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಂಪಿರಬೇಕಾ...! ಅಯ್ಯೋ ! ಬಹಳ ಸುಲಭ ಕಣೇ.... "ಏನೇ...! ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನೆಲ್ಲಿ..?!" ಎಂದು ಕೇಳಿನೋಡು...

ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಯ ಮಂಜಿನ ಮುಂಜಾವಿನಲಿ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬನಿ ಹನಿಗಳು..... ಗೆಳತೀ.... ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸಿ ಬೇಲಿ ಹಾಕುವ

ನವಿಲಿನ ನಡೆಯಂತೂ ಅಲ್ಲ ಗೆಳತೀ..., ನಿನ್ನ ಚಲನೆ! ನೀನು ಗಜಗಾಮಿನಿಯಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ..! - ನಿನ್ನ ನಡೆ- ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯಂತೆ! ಅಹುದು!-

ಮಳೆಯ ಸವಿ ಸಂಗೀತ.. ಗುಡುಗಿನದ್ದೇ ತಾಳ... ನದಿಹೊಳೆಗಳ ನೃತ್ಯ ... ಕೋಲ್ಮಿಂಚುಗಳಡಿಯ ಇಳೆಯೇ ರಂಗಭೂಮಿ!

ನೀರವ ಆಕಾಶದಲಿ ತೇಲುತಿಹನು ಚಂದಿರ.... ತೂಗುವ ತಂಗಾಳಿ ನಡುವೆ ಜೋಲುತಿಹಳು ಆಕಾಶಮಲ್ಲಿ.....

ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದಿರನ ವರಿಸಲೋ ಎಂಬಂತೆ ಬೆಳದಿಂಗಳಾ ರಾಣಿ ಧರೆಗಿಳಿದು ಬಂದಿತ್ತು! ಎಂಥ ನಗು! ಎಂಥವಗೂ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿವಂತಿತ್ತು!

ನಲ್ಲೆ, ನೋಡಿದೆಯಾ, ಈ ಬಿರುಬೇಸಗೆಯಲ್ಲೂ ಸೂರ್ಯನ ಮೋಡ ಮುಸುಕಿದೆ.... ಅಂತೆ ನನ್ನ ಅಂತರಾಳವ ನೀ ಮುಸುಕಿರುವೆ....